Mann

तसा मी सहसा झोपत नाही,
             संध्याकाळच्या वेळी |
पण कुणास ठाउक कसा,
              काल डोळा लागला कातरवेळी ||

मग काय..... मनाचा तो कप्पा उघडणार,

              हे तर आता सत्य होतं | 

ऐकलं माझ....... तर ते मन कसलं , 

              अशाच वेळी ते व्रात्य होतं ||

नको नको म्हणून सुद्धा,

             ते दार त्याने उघडलच |

आणि समजून उमजून मला,

             पुन्हा त्या जगात ढकलंच ||

एक - एक, एक - एक  आठवण आता,

              फेर धरु लागली |

आठवणीच्या जगात आता ,

              मनी कळी खुलू लागली ||

बालीशच ते मन माझं....,

              बेभान होउन नाचत होतं |

स्वप्नांच्या त्या धबधब्यात,

              नखशिखांत भिजत होतं ||

तुझ्या स्वप्नांच्या ह्या स्पर्धेमध्ये,

              माझ मन नेहमीच हरत आल आहे |

आणि एकदा तुझ्याकडे आल्यावर ते,

              कधी हसत परत आल आहे ?

माझ्याकडे सुद्धा आता,

              बहुदा त्याला करमत नाही |

आणि तुझ्याशिवाय दुसर्या कशात म्हणे,

              त्याचे  मन रमत नाही ||

म्हणत मला वेडं ते ,

              की आयुष्य मला जगायच आहे  |

आणि पुन्हा एकदा मला आज,

              कातरवेळी झोपायच आहे ||

                                      -- निखिल .