आपली माणसं

डोक्याला जरा शांतता हवी,
              आजकाल रोजच असं वाटतं  |
विचारांच्या गर्दीमध्ये,
               नकळत मन हरवतं  ||


आपली आपली वाटणारी लोक,
           नकळत दूर जातात |
जशी हातावरती रंग सोडून,
           फुलपाखर हातून सुटून जातात ||


मैत्री मधला ओलावा काय,
        मृगजळापरी असतो ? |
प्रत्येकाकडे कसा मग,
        इथे रिता पेला असतो ? ||


घरापासून दूर,
       इथे प्रत्येकाला घर आहे |
पण समाधानाने रहावं ,
       असा कोणाला इथे वर आहे ? ||


एकांतात इथे ,
       प्रत्येकाच्या कानगोष्टी चालतात |
मित्रांमधल्या गैरसमजाला ,
        इथे तिरहाईत पुष्टि देतात ||


इतका अंतर येतं,
        पण तोंड कोणी उघडत नाही |
हक्काने जाब विचारला,
        म्हणून नातं कधी बिघडत नाही ||


"पण मीच का बोलू ", हे वारं,
         नेमकं तेव्हाच मनी धावतं |
आणि ह्या मुर्खपणामध्ये ,
         त्या तिरहाईताच फावतं ||


कुणाच्या तरी येण्याने,
        आपण  आपल्याच माणसांशी भांडतो |
आणि त्याच्याशी जुळवायला मगं,
        का बरं तडजोड मांडतो ||


आपलं कोण परक कोण,
        हे आज उमजेनास झालयं |
विश्वासाच फुल ,
        आज उमलेनास झालयं ||


ह्या आजच्या अशा वळणावर,
        आज खुप काही उमगलय |
आणि कुणाला किती जीव लावावा ,
        हे आज आयुष्याने शिकवलय ||


                                      -- निखिल.  

Mann

तसा मी सहसा झोपत नाही,
             संध्याकाळच्या वेळी |
पण कुणास ठाउक कसा,
              काल डोळा लागला कातरवेळी ||

मग काय..... मनाचा तो कप्पा उघडणार,

              हे तर आता सत्य होतं | 

ऐकलं माझ....... तर ते मन कसलं , 

              अशाच वेळी ते व्रात्य होतं ||

नको नको म्हणून सुद्धा,

             ते दार त्याने उघडलच |

आणि समजून उमजून मला,

             पुन्हा त्या जगात ढकलंच ||

एक - एक, एक - एक  आठवण आता,

              फेर धरु लागली |

आठवणीच्या जगात आता ,

              मनी कळी खुलू लागली ||

बालीशच ते मन माझं....,

              बेभान होउन नाचत होतं |

स्वप्नांच्या त्या धबधब्यात,

              नखशिखांत भिजत होतं ||

तुझ्या स्वप्नांच्या ह्या स्पर्धेमध्ये,

              माझ मन नेहमीच हरत आल आहे |

आणि एकदा तुझ्याकडे आल्यावर ते,

              कधी हसत परत आल आहे ?

माझ्याकडे सुद्धा आता,

              बहुदा त्याला करमत नाही |

आणि तुझ्याशिवाय दुसर्या कशात म्हणे,

              त्याचे  मन रमत नाही ||

म्हणत मला वेडं ते ,

              की आयुष्य मला जगायच आहे  |

आणि पुन्हा एकदा मला आज,

              कातरवेळी झोपायच आहे ||

                                      -- निखिल .

                                              

  

Doordeshi...

Paus

Veda man

Aathvan

pahat

sparsha

kali

Navatarunya